Café ‘In de Zavelput’, waar de tijd is blijven stil staan.

IMG_20191105_165335-1024x576.jpg
Met de zon in de rug, voorbij de oude watermolen, stijl bergop naar Sente Mariën Aunove. In de fermste bocht, de remmen dicht. Er is volk,… het cafeetje is open.

Aan de toog zitten de vaste gasten, zij die hier de huiskamer verder zetten. Het schoonste pintje wordt getapt,… en nog een waterke voor de man met het coureurspetje. Zijn koersjaren zijn al lang vervlogen maar de ambiance is gebleven. Zottegem, de grootstad, is verre van hier.

De zonne schijnt in’t gezicht van Lea, de bazinne. Ze komt wat dichterbij. ‘Ik kan niks zien’, zegt ze.

Een Adriaan Brouwer asjeblieft.

Een echte coureur rekent af en groet de gasten. Ze kennen hem. Hij moet nog verder bergop naar het pleintje van Aunove. Daar ligt de volgende bevoorradingspost.

Aan de grote tafel zit een schoon gezelschap in zondags kostuum. Ze hebben iets te vieren of te rouwen want daar schuimt Ename en geurt koffie.

Vanuit de verte zien we Jantje aankomen. Hij heeft een stok nodig om bergop te geraken. Die laat hij buiten op de vensterbank liggen. Ze moeten dat niet weten.

Het schone gezelschap rekent af. Iemand brengt spontaan het vaatwerk naar de toog. Dat scheelt.

Een mop over het kalf van Mozes buldert door het café. Aan de toog gaat het leven verder.

De zon is achter de wolken verdwenen.

Mijn pint is leeg.

Tijd om naar huis te gaan.

Er blijven gasten toekomen.

Niets hiervan is gelogen.

IMG_20191105_165239-1024x576

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s